ความเสี่ยงภัยพิบัติและอุตสาหกรรมประกันภัยโลก กำลังถูกกำหนดโดยข้อมูลความสูญเสียที่เพิ่มขึ้นและความไม่แน่นอนของแบบจำลองความเสี่ยงในระยะยาว
ข้อมูลเชิงปริมาณล่าสุดสะท้อนทั้งความเสียหายที่เกิดขึ้นจริงและการคาดการณ์ในอนาคต แต่ยังไม่สามารถยืนยันเส้นทางที่แน่นอนของต้นทุนหรือเสถียรภาพของระบบได้
ความเสี่ยงภัยพิบัติและอุตสาหกรรมประกันภัยโลก: เมื่อข้อมูลเพิ่มขึ้นเร็วกว่าความแน่นอน
ข้อมูลเชิงปริมาณที่เผยแพร่โดย MSCI Institute ระบุว่าความเสียหายที่ได้รับการประกันจากภัยพิบัติทางธรรมชาติทั่วโลกเกิน 100,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2025 และเป็นปีที่หกติดต่อกันที่ระดับความเสียหายอยู่เหนือเกณฑ์นี้ ตัวเลขดังกล่าวสอดคล้องกับชุดข้อมูลความสูญเสียภัยพิบัติที่เผยแพร่โดยผู้รวบรวมข้อมูลอุตสาหกรรมระดับโลกซึ่งแสดงแนวโน้มความสูญเสียที่มีความผันผวนสูงแต่มีค่าเฉลี่ยระยะหลังเพิ่มขึ้น นอกจากนี้การประเมินความเสี่ยงทางกายภาพระยะยาวของ MSCI Sustainability & Climate Research ประมาณว่ามูลค่าความเสียหายต่อสินทรัพย์และรายได้จากความเสี่ยงทางกายภาพอาจเพิ่มขึ้นเป็น 4.6 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐภายในปี 2050 ภายใต้สมมติฐานการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศบางกรณี ข้อมูลทั้งสองชุดสะท้อนมิติที่วัดได้คือระดับความสูญเสียที่เกิดขึ้นจริงและการจำลองความเสี่ยงสะสมในอนาคต แต่ไม่ได้พิสูจน์เชิงเหตุผลว่าความสูญเสียจะเพิ่มขึ้นในเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งอย่างแน่นอน เนื่องจากผลลัพธ์ขึ้นกับสมมติฐานภูมิอากาศ การพัฒนาเศรษฐกิจ และการปรับตัวเชิงโครงสร้าง
ผลสำรวจบริษัทประกันวินาศภัยมากกว่า 50 แห่งทั่วโลกที่ถูกรายงานโดย MSCI Institute ชี้ว่า 62% ของผู้ตอบแบบสอบถามในอเมริกาเหนือ 50% ในเอเชียแปซิฟิก และ 46% ในยุโรปเห็นว่าอุตสาหกรรมโดยรวมยังไม่พร้อมรับมือความเสี่ยงทางกายภาพ แม้ว่าหลายบริษัทประเมินว่าตนเองมีความพร้อมมากกว่า ค่าเปอร์เซ็นต์เหล่านี้สะท้อนการรับรู้เชิงสถิติจากกลุ่มตัวอย่าง ไม่ใช่การวัดความพร้อมเชิงปริมาณของเงินกองทุนหรืออัตราส่วนเงินกองทุนต่อความเสี่ยงโดยตรง แต่ความแตกต่างระหว่างการประเมินตนเองกับการประเมินอุตสาหกรรมโดยรวมบ่งชี้แรงกดดันเชิงระบบที่อาจเกิดจากความไม่สอดคล้องของข้อมูล แบบจำลอง และมาตรฐานการบริหารความเสี่ยง หากบริษัทจำนวนมากเชื่อว่าภาคส่วนโดยรวมยังเปราะบาง ต้นทุนเงินทุนของอุตสาหกรรมอาจสะท้อนเบี้ยความเสี่ยงเพิ่มขึ้นแม้บางบริษัทจะมีงบดุลแข็งแรงก็ตาม นี่เป็นการอนุมานเชิงแรงกดดัน ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่รายงานโดยตรง
ข้อมูลในรายงานเดียวกันระบุว่า 91% ของผู้ตอบแบบสอบถามมองเห็นโอกาสในบริการให้คำปรึกษาด้านการจัดการความเสี่ยงทางกายภาพ และ 58% เห็นโอกาสในผลิตภัณฑ์แบบพาราเมตริก ตัวเลขนี้สะท้อนการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างรายได้ที่อาจเกิดขึ้นจากการขายความคุ้มครองแบบดั้งเดิมไปสู่การขายความรู้และการถ่ายโอนความเสี่ยงรูปแบบใหม่ อย่างไรก็ตาม รายงานไม่ได้ให้ข้อมูลเชิงปริมาณเกี่ยวกับสัดส่วนรายได้จริงจากบริการดังกล่าวในปัจจุบัน จึงไม่สามารถสรุปได้ว่าการเปลี่ยนผ่านรายได้เกิดขึ้นในระดับที่มีนัยสำคัญต่อกำไรสุทธิแล้ว เพียงแต่สามารถอนุมานได้ว่าความผันผวนของความสูญเสียที่สูงและความไม่แน่นอนของแบบจำลองภัยพิบัติสร้างแรงจูงใจให้บริษัทกระจายแหล่งรายได้เพื่อลดความผันผวนของอัตราส่วนค่าสินไหมทดแทน
รายงานยังระบุว่า 43% ของผู้ตอบแบบสอบถามทั่วโลกกล่าวว่ากลยุทธ์การรับประกันภัยของตนได้รับอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญจากการวิเคราะห์สถานการณ์ความเสี่ยงทางกายภาพ และเกือบทั้งหมดเห็นว่าสถานการณ์ถึงปี 2030 มีความนำไปใช้ได้มากกว่าสถานการณ์ระยะยาวหลายทศวรรษ ข้อมูลนี้ชี้ว่าขอบเขตเวลาของการตัดสินใจทางธุรกิจถูกจำกัดโดยความสามารถของข้อมูลและแบบจำลองในการให้สัญญาณที่มีความเชื่อมั่นเพียงพอ ช่วงเวลาที่สั้นลงอาจลดความคลาดเคลื่อนของการคาดการณ์ แต่ก็อาจทำให้การจัดสรรทุนระยะยาวเผชิญความไม่แน่นอนสะสมที่ไม่ได้ถูกสะท้อนเต็มที่ในราคาเบี้ยประกัน
ความตึงเครียดนี้เป็นแรงกดดันเชิงโครงสร้างที่ข้อมูลบ่งชี้ได้ แต่ยังไม่สามารถวัดต้นทุนที่แท้จริงของความไม่แน่นอนได้โดยตรง
ในด้านการบูรณาการความเสี่ยงทางกายภาพเข้าสู่การบริหารความเสี่ยงโดยรวม 68% ของผู้ตอบแบบสอบถามในยุโรประบุว่าดำเนินการแล้ว เทียบกับ 36% ในเอเชียแปซิฟิกและประมาณหนึ่งในสามในอเมริกาเหนือ ความแตกต่างเชิงภูมิภาคนี้สะท้อนระดับการกำกับดูแลและแรงกดดันด้านกฎระเบียบที่ไม่เท่ากัน แต่รายงานไม่ได้เชื่อมโยงข้อมูลนี้กับตัวชี้วัดเช่นอัตราส่วนความเพียงพอของเงินกองทุนหรือความผันผวนของผลประกอบการ
จึงไม่สามารถยืนยันได้ว่าการบูรณาการดังกล่าวลดความเสี่ยงเชิงงบดุลได้จริงเพียงใด อย่างไรก็ตาม หากภูมิภาคที่มีการบูรณาการต่ำต้องเผชิญเหตุการณ์รุนแรงบ่อยครั้งขึ้น ความไม่สอดคล้องของมาตรฐานอาจเพิ่มต้นทุนการประกันภัยหรือทำให้ความคุ้มครองบางประเภทหดตัว ซึ่งเป็นแรงกดดันที่อนุมานได้จากความสัมพันธ์ระหว่างความสูญเสียที่เพิ่มขึ้นกับความสามารถในการรับประกันภัย
โดยสรุป ข้อมูลสาธารณะที่รายงานแสดงให้เห็นระดับความสูญเสียที่สูงต่อเนื่อง การคาดการณ์ความเสียหายสะสมที่เพิ่มขึ้น และการรับรู้ของผู้ประกอบการว่าความพร้อมของอุตสาหกรรมยังไม่สม่ำเสมอ ข้อมูลไม่ได้พิสูจน์ว่าระบบประกันภัยจะเผชิญวิกฤต แต่สะท้อนต้นทุนของความไม่แน่นอนที่เพิ่มขึ้นผ่านความผันผวนของความสูญเสีย ความจำเป็นในการพัฒนาแบบจำลองใหม่ และแรงกดดันด้านกฎระเบียบ
ขอบเขตที่แท้จริงของผลกระทบเชิงทุนและความสามารถในการรับประกันภัยยังคงขึ้นกับเหตุการณ์ในอนาคตและคุณภาพของข้อมูลที่ใช้ในการกำหนดราคา ซึ่งในปัจจุบันยังมีข้อจำกัดเชิงโครงสร้างที่ข้อมูลเองไม่สามารถขจัดได้
